ZAMAN GEÇİYOR, İNSANLAR DEĞİŞİYOR

Bizim Penceremizden

Zaman ne çabuk geçiyor… Dün birlikte güldüğümüz, aynı sofraya oturduğumuz, dertlerimizi paylaştığımız insanlar bugün hayatımızın çok uzağında kalabiliyor.

Yıllar geçtikçe şehirler değişiyor, sokaklar değişiyor, alışkanlıklarımız değişiyor. Ama en çok da insanlar değişiyor. Bir zamanlar hatır sormak için kapımızı çalanlar, bugün yanımızdan geçerken selam vermeyi unutabiliyor.

Eskiden komşuluk vardı. Bir evde yemek pişse kokusu komşuya ulaşır, birinin derdi olsa herkes elinden geldiğince yardım ederdi. Kapılar daha çok açılır, gönüller birbirine daha yakın olurdu. Şimdi ise aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirini tanımadan yıllarını geçirebiliyor.

Elbette zamanın değişmesi doğal. Teknoloji ilerliyor, hayat hızlanıyor. Ancak bütün bu değişimin içinde kaybetmememiz gereken değerlerimiz var: Saygı, sevgi, dostluk, vefa ve insanlık…

İnsan bazen geçmişe dönüp bakıyor. Kimler vardı hayatımızda, kimlerle neler paylaştık, kimlere ne kadar değer verdik? Sonra anlıyoruz ki hayat, yalnızca yaşadığımız yıllardan ibaret değil. Geride bıraktığımız güzel anılar, dokunduğumuz hayatlar ve insanların gönlünde bıraktığımız izler de hayatımızın bir parçası.

Unutmayalım ki makamlar değişir, işler değişir, şartlar değişir. Bugün yanımızda olanlar yarın uzaklaşabilir. Önemli olan, bütün bu değişimlerin arasında insan kalabilmek ve geçmişte paylaştığımız güzellikleri unutmamaktır.

Zamanı durduramayız, insanları değiştiremeyiz. Ama kendi değerlerimizi koruyabilir, birbirimize karşı daha anlayışlı ve daha vefalı olabiliriz.

Çünkü hayat kısa, zaman acımasızdır. Bir gün dönüp baktığımızda geriye kalan, ne sahip olduğumuz makamlar ne de biriktirdiğimiz paralardır. Asıl geriye kalan, kurduğumuz dostluklar ve insanların kalbinde bıraktığımız izlerdir.

Gelin, zaman geçerken birbirimizden uzaklaşmayalım. Bir selamı, bir hatır sormayı, bir gönül almayı ihmal etmeyelim. Çünkü zaman geçer, insanlar değişir ama güzel bir insan olarak hatırlanmak her zaman bizim elimizdedir.